ENGLISH
Home O nas Kontakt Prawo Linki Galeria Publicystyka Historia Pobierz Rss KOMITET WYBORCZY PARTIA ZIELONI 2018/05/23
Partia Zielonych 2004
wesprzyj naszaangażuj się
MENU
Logowanie
Nazwa Użytkownika

Hasło



Aby założyć konto, wypełnij e-deklarację członka/członkini lub sympatyka/sympatyczki.

Zapomniane hasło?
Wyślemy nowe, kliknij TUTAJ.
Home « Nasi Ludzie « Miłka Stępień « 16 września: MIĘDZYNARODOWY DZIEŃ OCHRONY WARSTWY OZONOWEJ

Historia Protokołu

Protokół z Kioto do Ramowej Konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie Zmian Klimatu został przyjęty przez Konferencję Stron (najwyższy organ Konwencji) w grudniu 1997 roku. Protokół jest prawnie wiążącym porozumieniem międzynarodowym, nakładającym na państwa wysoko rozwinięte obowiązek redukcji całkowitej emisji sześciu gazów cieplarnianych: dwutlenku węgla, a także metanu, podtlenku azotu, fluorowęglowodorów (HFC), perfluorokarbonów (PFC), oraz sześciofluorku siarki (SF6) o przynajmniej 5% w latach 2008 – 2012 w porównaniu z rokiem 1990.



Kraje Unii Europejskiej, większość krajów położonych w Europie Centralnej i Wschodniej oraz Szwajcaria zobowiązały się do 8% redukcji emisji. Stany Zjednoczone zadeklarowały 7% redukcję, Kanada, Węgry, Japonia oraz Polska 6% natomiast Rosja, Nowa Zelandia i Ukraina miały ustabilizować emisję gazów cieplarnianych na dotychczasowym poziomie. Norwegia dostała zezwolenie na zwiększenie emisji o 1%, Australia o 8%, a Islandia o 10%.



Warunkiem wejścia w życie Protokołu było ratyfikowanie go przez 55 krajów mających przynajmniej 55% udział w światowej emisji gazów cieplarnianych. Unia Europejska ratyfikowała Protokół w maju 2002 roku, a Polska już w grudniu 2002 roku. Kluczowe znaczenie miała decyzja Rosji, która podpisała dokument 5 listopada i został on formalnie ratyfikowany przez ONZ 18 listopada 2004 roku.  Zgodnie z procedurą Protokół wszedł w życie 16 lutego 2005 roku.



Opis działania:



Protokół wprowadził kilka mechanizmów redukcji emisji. Należą do nich:



Mechanizm Handlu Emisjami

Handel emisjami ma za zadanie umożliwić sprzedaż i zakup pozwoleń na emisję pomiędzy krajami. Każdy kraj-strona otrzymuje określoną liczbę jednostek dopuszczalnej emisji wyrażoną w tonach CO2, jednostki te staną się przedmiotem handlu na zasadach wolnego rynku.



Mechanizm Wspólnych Działań

Mechanizm Wspólnych Działań polega na inwestowaniu przez kraje wysoko rozwinięte w krajach o niższych kosztach redukcji emisji.



Mechanizm Czystego Rozwoju

Mechanizm Czystego Rozwoju ma zachęcić kraje rozwinięte do finansowania projektów mających na celu redukcję emisji w krajach rozwijających się, na które nie został nałożony limit emisji.



Mechanizm Aktywacji Absorpcji CO2 przez Rośliny

Mechanizm Aktywacji Absorpcji ma przyczynić się do zwiększenia udziału roślin w procesie redukcji emisji CO2, np. poprzez zalesienie.



W intencji twórców protokołu ochrona środowiska stanie się sama w sobie dobrem rynkowym.



Ponieważ większość emisji światowej generowana jest w krajach uprzemysłowionych (w tym w Polsce) założenie protokołu Kioty nakłada największą odpowiedzialność na redukcję zanieczyszczeń właśnie w Europie, Japonii i w Północnej Ameryce. Z powodu handlu emisjami oraz pozostałych instrumentów Protokołu opłacalna staje się inwestycja w ’czystą’ proekologiczną gospodarką także w III Świecie. Dla niektórych ekonomistów Protokół z Kioto  jawi się jako pierwszy krok do powstania megaelektrowni słonecznych na pustyniach Sahary.

System ma promować generalne obniżenie zanieczyszczeń w krajach rozwiniętych przy jednocześnie zachęcaniu do czystego proekologicznego wzrostu w biednych regionach świata.



Mity:

1. Polska gospodarka straci na wprowadzeniu Protokołu z Kioto



Po pierwsze Polska w ostatnich latach notowała wzrostu gospodarczy przy jednoczesnym silnym spadku zanieczyszczeń. Spowodowane jest to modernizacją przemysłu oraz większą energooszczędnością  np. naszych lodówek. Polska już kilka lat temu spełniła swoje zobowiązania wobec Protokołu z Kioto, więc może być jedynie beneficjentem tego porozumienia.



Po drugie Protokół z Kioto nie wpływa negatywnie na wzrost gospodarczy. Zniechęca jedynie od bardziej szkodliwych metod produkcji na rzecz bardziej proekologicznych. Gospodarka rośnie więc tak samo jak bez porozumienia, ale ten rozwój jest bardziej zrównoważony (zmniejsza szkodliwość wzrostu gospodarczego dla środowiska). Badania nad skutkami Protokołu nie wykazują żadnego powiązania między wzrostem gospodarczym a wprowadzeniem Protokołu z Kioto.



2. Kraje rozwijające się emitują więcej zanieczyszczeń, a mimo to nie mają zobowiązań wobec Protokołu z Kioto.



Po pierwsze np. Afryka emituje kilkakrotnie mniej zanieczyszczeń na mieszkańca niz np. Polska.



Po drugie Protokół z Kioto jest mechanizmem ciągłym i odnawialnym, więc jeśli, któryś z krajów w przyszłości będzie więcej emitował zanieszczyszczeń to poniesie z tego tytułu odpowiednią szkodę finansową.



Po trzecie mechanizmy Wspólnych Działań czy Czystego Rozwoju ułatwiają  inwestowanie w czyste technologie przede wszystkim w III Świecie, więc także tutaj będzie można zaobserwować wzrost gospodarczy o mniejszej szkodliwości dla środowiska.



3. Wzrost temperatur będzie o 1 czy 2 stopnie Celsjusza w ciągu 50 lat. Z Kioto będzie to o maksymalnie 0,28 stopni mniej. Co to zmieni?



Podane liczby to prognozowany średni wzrost temperatur na świecie. W niektórych regionach temperatura może wręcz spaść. W innych może wzrosnąć o nawet 5-6 stopni. Tego typu zmiany są wystarcząjące do spowodowania radykalnych zmian pogodowych na świecie, które zakłócą ekosystem oraz zmienią drastycznie realia w jakich naszym dzieciom przyjdzie żyć. Ograniczenie emisji pozwoli nie tylko zredukować wzrost temperatur, ale też złagodzić jej skutki, tak, żeby skoki temperatur nie były zbyt wielkie.



Czy protokół z Kioto wystarczy?



Nie. Jest to zaledwie pierwszy krok w dobrą stronę. Musimy znaleźć globalne rozwiązania, które zagwarantują, że globalne ocieplenie nie przekroczy 2°C powyżej ’przedprzemysłowych’ temperatur. Unia musi teraz przejąć przywództwo i wprowadzić cel redukcji emisji o 30% do 2020 roku i co najmniej 80% do roku 2050. Do tego potrzebne są duże inwestycje w nowe technologie oraz w energooszczędną gospodarkę.



Działanie na poziomie lokalnym ma decydujące znaczenie dla zazielenienia produkcji i konsumpcji jak również zwiększania efektywności zużycia energii w budynkach i ograniczania emisji przez transport. Pilne działania są również potrzebne, by obniżyć emisję gazów przez loty wewnątrz-unijne i w celu zagwarantowania, by międzynarodowe lotnictwo i żegluga były w przyszłości częścią globalnej redukcji emisji. Potrzebujemy również lepszej współpracy nie tylko wewnątrz Unii i wśród rządów krajów członkowskich, lecz także pomiędzy twórcami polityki lokalnej i regionalnej.



Dlaczego tak?



Protokół z Kioto może być uważany za pierwszy krok międzynarodowej społeczności do wspólnego sformalizowanego działania na rzecz skutecznej ochrony środowiska. Wprowadza pewne mechanizmy pozwalające wierzyć, że zdrowe środowisko nie jest sprzeczne z gospodarką rynkową. Dzięki przestrzeganiu jej zasad jest możliwe przynajmniej zachowanie wzrostu emisji zanieczyszczeń. Mimo że wymaga wciąż jeszcze wielu korekt i uzgodnienia światowego consensusu, to może on przyczynić się do przełamania mentalności światowych rządów w kwestii ochrony środowiska, i do przedsięwzięcia bardziej zdecydowanych działań w przyszłości.



Kategorie: Miłka Stępień ·
Komentarze
Brak komentarzy.
Dodaj komentarz
Zaloguj się, żeby móc dodawać komentarze.
Oceny
Dodawanie ocen dostępne tylko dla zalogowanych Użytkowników.

Proszę się zalogować lub zarejestrować, żeby móc dodawać oceny.

Brak ocen.
Siedziba biura krajowego Partii Zieloni:
ul. Marszałkowska 1 lok. 160
00-624 Warszawa
e-mail: biuro@zieloni2004.pl

www.partiazielonych.pl | www.zieloni2004.pl
15,647,354 Unikalnych wizyt